Τιμή και δόξα στη μνήμη των μαρτύρων της ελευθερίας του λαού μας. Σ’ αυτό το οδοιπορικό της μνήμης φαίνεται ότι η Καλαβρυτινή γη και τα παιδιά της είχαν επιλεγεί από την ιστορία να προσφέρουν μεγάλο φόρο αίματος. Κλείνω ευλαβικά το γόνυ μου σ’ αυτό το μνημείο, που μαρτυρά στον κόσμο την βαρβαρότητα των Ναζί και τις συνέπειες του πολέμου. Η θυσία σας μας οδηγεί και μας εμπνέει.

Όταν οι ανίερες σκέψεις γίνονται σφαίρες,
όταν οι σφαίρες γίνονται πληγές και αίμα,
όταν το αίμα γίνεται λυγμός και δάκρυ,
όταν το δάκρυ γίνεται εικόνα και μνήμη,
όταν η μνήμη γίνεται συγκινησιακή ένταση,
όταν η ένταση γίνεται μνημόσυνο,
τότε η καρδιά αναπαύεται,
τότε ο άνδρας δεν ξανακυλά σε ανίερες σκέψεις.

Τρέμω από συγκίνηση!! Δεν μπορώ να συμμαζέψω τις σκέψεις μου για να γράψω και να αποτυπώσω στο χαρτί αυτά που νιώθω. Ε! Όχι! Η θηριωδία και η αγριότητα έχει νομίζω κάποια όρια! Εδώ σε αυτόν τον μαρτυρικό τόπο έχουν όλα ξεπεράσει κάθε όριο και αντοχή. Όχι Θεέ μου! Όχι! Το μόνο που έχω να πω είναι ένα μεγάλο μπράβο σε όσους εργάστηκαν για να γίνει αυτό το ιστορικό σχολείο Μουσείο. Μπράβο! Η ιστορία πρέπει να αναδεικνύεται όσο θλιβερή και να ΄ναι! Μόνο έτσι προχωράς προς το μέλλον! Θερμά συγχαρητήρια για το Μουσείο αυτό!!